Het is alweer even een tijdje geleden dat er iets gepost was. Dit was omdat ik het gevoel had dat ik even op de pauze knop moest drukken. Doordat wij allen in het gezin behoorlijk onder spanning hebben geleefd, zoals in de vorige blogs te lezen was. De onzekerheid of het inderdaad longkanker was ( gelukkig niet) de verdere onderzoeken is ook niks uitgekomen maar heb wel constant pijn ze weten niet wat het is. En natuurlijk de erge zorgen om onze dochter. Daar gaat het nu na lange tijd gelukkig beter mee. En dan ook nog tijdens die moeilijke periode een teckelpup gekocht gehoopt dat dit het verlies van onze border collie een beetje kon verzachten. En even afleiding zou zijn van het ziek zijn. Ik wou daarom een klein hondje (i.v.m. mijn conditie) en vandaar een teckel, die mag niet zulke grote afstanden lopen, maar er moest wel wat pit inzitten. Wees voorzichtig met wat je wenst nou pit zit er zekers in. Ik heb nog nooit zoveel werk met een hond gehad en dat vreet ook behoorlijk wat energie. Door alle spanning in combinatie met veel te weinig slaap heeft zich dat geuit in een nachtelijke paniekaanval. Ze konden mij eerst niet, wakker krijgen toen dat uiteindelijk gelukt was wist ik niet wat er gebeurde maar was wel ontzettend bang en durfde niet meer te slapen. Sinds die tijd slaap ik met een lichtje aan en vind mijzelf een ontzettende trut dat ik niet meer in het donker durft te slapen. Ik heb nu hiervoor oxazepam gekregen. En om meer thuis te zijn mocht ik van de nefroloog 2x 4 uur dialyseren i.p.v 3×3 uur. Die vrije dag daar ben ik ook heel erg blij mee. Maar helaas na 3 weken dit geprobeerd te hebben denk ik er over om toch weer naar de oude situatie te gaan. Die 4 uur is erg zwaar voel mij tijdens en na de behandeling slechter dan bij 3×3 uur. Ik krijg dan last van een lage pols van 45 of atriumfibrilleren (hartritmestoornissen/boezemfibrilleren) nog ergere hoofdpijn en vermoeidheid zelf de volgende dag ben ik nog niks waard. Groetjes Jose.