Ik schreef eerder dat ik ineens bang ben in het donker, maar dat klopt niet helemaal. Want als ik nu terug denk had ik al eerdere angstige momenten. Tot een aantal maanden geleden was ik nog nooit echt bang geweest. Ik kan niet met deze gevoelens omgaan. Die angst sluipt er langzaam in. Het begon in de camper, het gordijn moest een stukje openblijven. Eerst was ik alleen ‘s nachts bang. Maar later kreeg ik ook overdag dat angstig gevoel, krioelen in mijn hele lijf. Het angstiger gevoel dat er iets zou gaan gebeuren. Ik had wel vaker het voorgevoel dat er iets ging gebeuren (en dat kwam ook altijd uit) maar dit gevoel en deze de hele dag behouden, dat trok ik niet. Ik kreeg hiervoor van de nefroloog, rustgevende, tabletten. Maar ‘s nachts is het lampje nog steeds aan (in huis). De medicatie doet wel iets maar niet veel. Toen moest ik voor een MRI. Deze had ik al een keer eerder gehad en daardoor heb ik claustrofobie ontwikkeld. Kleine ruimtes heb ik nooit fijn gevonden maar kon er redelijk mee omgaan. Hiervoor geprobeerd een oplossing te vinden maar er was maar 1 optie, ik MOEST toch in een gehele gesloten MRI anders waren de beelden niet duidelijk genoeg. Dit was echt een hel maar hiervoor kreeg ik een zwaardere tranquillizer, oordopjes en een koptelefoon op en mijn dochter mocht erbij blijven. Gelukkig heb ik het volgehouden maar vraag niet hoe. Ik was kapot na de tijd. Ik ga mijn angst maar met iemand bespreken zo kan het echt niet verder. Waar komt die angst weg?
Liefst José