Ik zag dat het al enige tijd geleden is dat ik een blog had geschreven. Dat komt omdat er ook veel gebeurd is. Het eerste zat ik met mijn dochter die zo ineens ziek werd en dan bedoel ik ook echt ziek, dan maak je je als moeder toch wel erg ongerust. Na meerdere onderzoeken kwamen ze erachter dat ze een veel te snelle schildklier had. Ziekte van Graves schrik je toch wel van. Maar als het goed is kan dit met medicatie onder controle blijven. Maar nadat de medicatie van de schildklier aanslaat blijkt ze nog steeds veel te hoge onstekingswaarde te hebben. Om een lang verhaal kort te maken heeft ze hiervoor allerlei onderzoeken gehad en nu we anderhalve maand verder zijn ze tot de conclusie gekomen dat ze ergens een virus in haar heeft, maar welke weten ze niet. Ik heb zelf 2 dagen bijna non-stop geslapen ik dacht dat ik een erge griep had. Toch maar voor de zekerheid een coronatest gedaan en ja hoor was heel snel zichtbaar CORONA. De dialyse afdeling gebeld en gezegd dat ik dus niet kwam, kreeg ik als antwoord je MOET komen, uitgelegd dat dit echt niet ging lukken. De 4e dag van de corona moest ik dan toch naar het ziekenhuis. Ik dacht dat ik apart gelegd zou worden, maar nee hoor gewoon op de afdeling. Snap hier niks van sinds de corona uitgebroken was in 2020 werd constant gezegd blijf bij kwetsbare mensen uit de buurt. Ik weet zeker dat ik het zelf ook in het ziekenhuis heb opgelopen. Onze Tazz (de hond) is ondertussen 7 maanden geleden overleden en ik verneem dat mijn man en kinderen er echt aan toe zijn voor een nieuw gezinslid. Ikzelf voel me toch een beetje schuldig om aan een andere hond te beginnen. We hebben gekozen voor een kleine hond aangezien mijn conditie erg slecht is en ik deze op moet bouwen door bv met het hondje te gaan lopen . Ik wou wel een hond met erg veel pit, geen mak lammetje. Dus we zijn voor een standaard ruwharige teckel gegaan die hebben we een een week geleden opgehaald. Nou pit heeft ze zekers we zijn er lekker druk mee. Ze heet Maeze en is een roodharige tijger (vlekken) teckel. Omdat hier ondertussen alles maar in het teken van ziek zijn staat, ik met mijn nieren, mijn dochter met haar onbekende virus zit en mijn man die tegen een burn-out aan zit , is ze een welkome afleiding.
Liefst en tot de volgende keer José
.